Morze tak zaborcze, że zagarnęło całą plażę, słońce jaskrawe, jak na kwietniową wiosnę przystało, my tacy radośni, zrelaksowani jak w prawdziwe święta być powinno i stół prowizoryczny z desek przez fale wyrzucone zastawiony niemal na bogato. Odgrażałam się, że palcem nie tknę, że się lenię i nic nie robię, ale jednak ja to ja i serniczek jogurtowy i torta salata i pasta tuńczykowa i karkówka pieczona i jaja... gęsie - prezent od naszych gęsi. Taka to była ta Pasqua. Pasqua jak malowana nad malowanym słońcem wiosennym Adriatykiem.
- Ile jest stopni?
- Pokazuje 25!
- Można zdjąć buty?
- Można, tylko bez przesady z moczeniem! Woda jest lodowata.
Nie uważał tak na pewno plażowicz zażywający kąpieli tak ochoczo, jakby to co najmniej sierpień był!
I gry i zabawy i czerpanie słońca garściami i zajadanie dobroci i skoki, biegi, konstrukcje z suchych patyków, tulenie...
Morza dawno nie widziałam w tak urokliwej szacie. Przypływ pchał fale pod same wydmy. Kolor natomiast był bajeczny, zwykle jest taki jedynie na południu.
Pasqua przypadała w tym roku 1 kwietnia. Chciałam do pełni szczęścia wykorzystać pierwszą niedzielę miesiąca i w drodze do domu jeszcze coś ładnego obejrzeć. Mój wybór padł na bazylikę Sant'Apollinare in Classe. Pomyślałam, że Paw będzie miał dodatkową atrakcję, a my już kiedyś się zachwyciliśmy, więc miło byłoby wrócić.
Wracaliśmy do domu przez sady tonące w różu. Na niebie nie było żadnej chmurki. Dzień udał się lepiej niż się spodziewałam. Po kolacji czekało nas jeszcze miłe spotkanie. W końcu święta i to święta i nawet jeśli jesteśmy daleko, to nie mogło przecież zabraknąć chwili z najbliższymi. Dzięki wielkie temu, kto wymyślił komputer, skypa, internet, "łajfaj" i inne podobne dobrodziejstwa!
Dobrego weekendu! Nie skończyłam jeszcze bajać o świętach, a tymczasem znów na tapecie mamy piątek! I znów zapowiadają nam piękne słońce!
ZAGARNĄĆ, ZAJĄĆ - INVADERE (wym. inwadere)
