I tak oto znów nastał fioletowo liliowy czas. Fiolet i lila to ulubione kolory toskańskiego kwietnia. Glicine, bzy, dziki tymianek, rozmaryn, irysy i dzikie orchidee... Cała paleta odcieni. Dziś napiszę, że to najpiękniejsza szata naszych Apeninów, ale oczywiście w październiku będę gloryfikować ich tycjanowski anturaż.
Mam nadzieję, że jutro i pojutrze będę mogła w towarzystwie mojego Gościa cieszyć się pięknymi widokami i łapać fioletowe kadry. Wizja jednego dnia we Florencji na przyjacielskim dreptaniu i gadu gadu oraz dwóch trekkingów, które czekały na towarzystwo mocnych nóg, dodaje skrzydeł. Mam jednocześnie nadzieję, że ten mój kwietniowo - majowy rollercoaster będzie pędził nieco wolniej, bo jednak wariacka jazda zaczęła się dziś rano odbijać na ciężkości dyńki.
W minionych dniach działo się tak dużo, że nawet nie miałam czasu, ani przestrzeni w głowie, żeby "zorientować się", że nie ma w domu Mikołaja. Chyba świetnie się bawi, bo i on nie ma czasu na bujną korespondencję. Wczoraj rekordowo podesłał dwa zdjęcia. Były to zdjęcia oryginalnych pamiątek zakupionych w Valence, ale ogólnie - co do niego niepodobne - oszczędny jest w słowach i relacjach.
Och nie! Przepraszam! Dziś rano nawet zadzwonił... Żeby poprosić o doładowanie telefonu, więc jednak ten telefon jest w użyciu.
Przez dolinę i całą okolicę przetarabaniła się dziś deszczowa perturbacja. Na szczęście od jutra rana ma nam słońce świecić i tego się będziemy trzymać. Na jutro bowiem plan jest ambitny, ale cicho sza! Pewnie nie zabraknie w nim kwietniowych fioletów i mam nadzieję pełno będzie też innych wyjątkowych i radosnych wrażeń. Ja natomiast w duszy znów będę piać peany o tym, jak wiele dobrego przyniosło moje blogowanie...
