W poniedziałek, kiedy byłam jeszcze na początku mojego florenckiego bajania, działo się wiele dobrego i tylko notowałam w głowie, żeby o niczym potem nie zapomnieć, bo bardzo nie lubię luk w toskańskich notesach.
Znów zdarzył się cud i udało mi się wygospodarować wolne popołudnie, które natychmiast spożytkowaliśmy z Mario na wojażowanie. Niestety pogoda nie chciała z nami współpracować i deszcz, który miał nadejść dopiero pod wieczór, postanowił nie mieć taktu i zjawił się już po obiedzie. Na szczęście nim przybrał na sile udało nam się dotrzeć nad wodospad w Bocconi, tuż u stóp opuszczonej wioski Bastia. Tym, którzy takie tajemnicze miejsca lubią, do znudzenia będę przypominać o książce Nieznane Toskania i Romania. Gdzie Dante mówi dobranoc. Może jeszcze jakimś cudem ktoś o niej nie słyszał?
Poza tym, w przedświątecznym czasie, muszę trochę książkami pospamować i mam nadzieję, że będzie mi to wybaczone. Do tego celu używam też bezczelnie mojej żywej maskotki, która w tej roli sprawdza się doskonale i robi to z rozbrajającym urokiem. Mowa oczywiście o Mario.
A ile zabawy przy kręceniu zwykłej rolki!
- Teraz! Vai, vai! Nie... jeszcze raz. Zasłoniłaś tą swoją czapą cały wodospad.
***
- Wejdziesz tu? - Mario, żeby przetestować pieniek najpierw sam wtarabanił się na mokre zwalone drzewo, bo już mu się w głowie jakiś kadr uroił.
- Hm... Finirà male...* - skomentowałam pod nosem, pokonując kamień po kamieniu. (*to się źle skończy)
Wtarabanić się wtarabaniłam, ale wszystkie zdjęcia wyszły ruszone, za co Mario pewnie by się dostało, gdyby honoru nie uratował innymi kadrami. Ja natomiast przy schodzeniu zawisłam nad wodą jak te śmieszne pandy na instagramowych filmikach, którymi codziennie męczy mnie Mikołaj i niewiele brakowało, a skończyłoby się rzeczywiście male.
Dla przypomnienia pozwolę sobie podkleić dawne wpisy, w których już o tym miejscu bajałam. Warto zawitać w te strony zwłaszcza teraz, bowiem pobliskie Portico di Romagna każdego roku od 8 grudnia do 6 stycznia zamienia się w miasteczko szopek. Chyba nie trzeba dodawać jaki mamy plan na dziś?
8 grudnia to - jak już też wielokrotnie wspominałam - początek okresu świątecznego, który zakończy się 6 stycznia. Dziś zatem w Domu z Kamienia rozświetliła się choinka i stanęły świąteczne gadżety. Grincha wysłałam chwilowo na urlop i staram się świątecznymi drobiazgami cieszyć.
Z choinką to w ogóle był taki cyrk, że niemal do reszty osiwiałam. Przez majowe powodzie, w których ucierpiały plantacje Romanii, znalezienie choinki graniczyło z cudem. Jedyny ratunek był w Julicie i jej marradyjskim sklepie ogrodniczym. Wspaniałomyślnie zatrzymała dla mnie ostatnią choinkę - piękną i zgrabną - za co raz jeszcze z serca dziękuję.
Dobrego dnia!
