Kolumna pierścieni, nie jest jedyną ciekawostką i ozdobą miasteczka. Kolejną, znajdującą się tuż obok, atrakcją, jest stara wieża zegarowa - Torre dell'Orologio, na miejscu której w dawnych czasach stała latarnia morska, co daje wyobrażenie o wyjątkowym, wspomnianym już wyżej położeniu Bertinoro. Nie bez powodu miasteczko nazywane jest tarasem czy też balkonem Romanii.

Nad miastem góruje Rocca, wzniesiona w X wieku. Na początku była siedzibą książąt Bertinoro, potem w 1177 roku przebywał tu Federico Barbarossa, następnie znalazła się w rękach papieskich wysłanników, a w XV wieku stała się własnością słynnego rodu Malatesta. Przez chwilę należała też do Cateriny Sforza i do Cesare Borgia. Pod koniec XVI wieku stała się siedzibą biskupów, a dziś odbywają się tu przeróżne kursy uniwersyteckie. 

Wszystko w Bertinoro wydawało mi się wczoraj piękne. Nawet odrapane drzwi miały artystyczno-archaiczny urok, a fantazyjny zegar słoneczny wydał mi się wręcz dziełem sztuki. Plątanina uliczek, które nagle przechodzą w trekkingowe szlaki, brukowane trasy spacerowe tarasy widokowe, stoliki dla wędrowców, romantyczne zaułki, wypalona cegła oraz zgaszony koral dachówek, których dywan ściele się u stóp - Bertinoro według mnie przywodzi na myśl miasteczka Marche. Do tego cisza i spokój, a kiedy powietrze jest przejrzyste widać stąd Adriatyk i w końcu piadina tak pyszna, że już dla samej kulinarnej uczty do Bertinoro warto zawitać. 

Kiedy zwiedziliśmy to miasteczko po raz pierwszy w 2016 roku, trafiliśmy przypadkiem do piadinerii, która zapadła mi w serce. Postanowiliśmy ją odszukać... Tu zdjęcia blogowe okazały się najlepszym pomocnikiem. 

- Muszę ci coś pokazać - powiedziałam do właściciela przybytku, kiedy już się żegnaliśmy. 

- Co takiego? - nachylił się zaciekawiony, a ja wysunęłam w jego stronę telefon, na którym wyświetlone było zdjęcie z 2016 roku. 

- O! Dobrze się trzymam! Prawie nic się nie zmieniłem! - mężczyzna był szczerze ucieszony.

- To prawda!   

- A to moja mama. Też jeszcze żyje, ale już nie pracuje. 

Opowiedziałam w dwóch słowach o blogu i książce, wyraziłam uznanie dla jego piadiny i obiecałam, że wkrótce znów się zobaczymy - ta piadina, czy też gnocco fritto, którego spróbowaliśmy będą głównym powodem. To pewne jak w banku, bo jeśli piadina już kiedyś była pyszna, to teraz w swojej pyszności przekroczyła wszelkie normy przyzwoitości. Jeśli miałabym komuś polecić, gdzie zjeść dobrą piadinę - powiedziałabym: jedź do Bertinoro do La Boutique della piadina, gdzie już od lat 60-tych serwują takie przysmaki, że można zwariować ze szczęścia!