| Domzkamienia.com: improwizacja

Królowa Marradi

niedziela, listopada 26, 2017

Kiedy ukazał się na początku jesieni program teatralny na najbliższy sezon, aż przebieraliśmy nogami z radości i niecierpliwości. Tak się pięknie złożyło, że właśnie 25 listopada - czyli w moje imieniny, miała odbyć się kolejna improwizacja teatralna, w której to aktorzy walczą o tytuł Króla Marradi. Poprzednim zwycięzcą aktorskiego pojedynku został Marco. Wczoraj również znalazł się o włos od zwycięstwa, jednak tym razem "korona" powędrowała na głowę Flavi. Brava Flavia! Bravo Marco! Bravi tutti! Siete fantastici!!

Nie będę się znów powtarzać jak to cudownie żyje się w Marradi. Wspomnę tylko, że na takim odludziu w tym tygodniu aż dwa razy byliśmy w teatrze - czy to nie cudowne?! W teatrze jak w teatrze - ale jakie cuda na tej teatralnej scenie!

Improwizacja według mnie jest czymś szczególnym, świadczy o kunszcie aktora i tym bardziej szczerze podziwiam naszych marradyjskich artystów! Wyjść na scenę i ot tak szast prast tworzyć sceny, wymyślać dialogi, bawić publiczność - czapki z głów proszę Państwa! Czapki z głów!

Nic już nie piszę, bo ranek zrobił się późny. Zostawiam Was z foto galerią z tego niezwykłego wydarzenia i już nie mogę się doczekać następnego punktu programu!

KRÓLOWA to znaczy REGINA (wym. redżina)

improwizacja

Verne, podróże i teatr

czwartek, marca 30, 2017

- Mamusiu lubisz Juliusza Verne? - pyta Tomek mrużąc oczy.

Siedzimy sobie na tarasie. Poobiednia chwila relaksu. Słońce bierze w objęcia całą Toskanię, nas też. Jest tak pięknie, tak ciepło, że słów brak!

- Wiesz co... szczerze mówiąc - nie bardzo, nigdy nie przepadałam za jego książkami.

- A ja uwielbiam - delikatnie przesuwa dłoń po kolorowej okładce "Cinque settimane in pallone".

- To dobrze, przecież to klasyka przygodowo - podróżniczej literatury, nie musi nam się podobać to samo.

- Tą sobie wypożyczyłem, ale w domu mamy chyba "Dzieci Kapitana Granta" i "Wyprawa do wnętrza ziemi"?
- A "20.000 mil podmorskiej żeglugi?"
- Chyba nie, trzeba sprawdzić.

- Chciałabyś polecieć balonem nad Afryką?
- Nie wiem... Nie wiem, czy bym się nie bała… Ale może tak, chyba tak…
- Ja bardzo bym chciał.

***
- Przyjdziesz zobaczyć w niedzielę, moją improwizację teatralną?
- Oczywiście! Jak mogłabym nie przyjść, czy kiedykolwiek opuściłam jakiekolwiek z waszych poczynań?
- No nie… A tobie podobałoby się improwizować w teatrze?
- Żartujesz chyba! Teatr uwielbiam, ale już na samą myśl o scenie i publicznym występie, ściska mnie w żołądku, a co dopiero improwizacja! A ty? Nie boisz się? To znaczy - nie jesteś stremowany?
- Nie! Uwielbiam to! To zabawne!
- Ja tylko w życiu umiem improwizować, ha! Dochodzę niemal do perfekcji…

Dzieciaki z klas scuola media przygotowują na niedzielną festa di primavera teatralne improwizacje. Na próbne skecze w teatrze stawili się zainteresowani sceną, więc oczywiście Tomka nie mogło zabraknąć. Na samo hasło "teatr" już od dawna rozpromieniał się tak, że aż łuna od niego biła. Kiedy w poniedziałek wrócił z próby, emocje sięgały zenitu, euforia, radość, pasja.

Tomek chowa głowę w cieniu, słońce jest naprawdę gorące. Zostawiam go z balonami, Afrykami i podróżami w nieznane, a sama wracam do prozaicznych zajęć. Marcowi Goście nadjeżdżają, a tyle jeszcze do zrobienia! Najbliższe dni znów zapowiadają się bardzo intensywnie.
Dobrego "przedweekendu"!

BALON to MONGOLFIERA (choć w tytule książki PALLONE, wym. mongolfiera)

aktorzy

Improwizacja

niedziela, sierpnia 07, 2016

Ledwo wystarcza mi odwagi i fantazji, by improwizować w życiu w sytuacjach banalnych, a tu proszę - niektórzy wychodzą na scenę, stają przed publiką i mają gdzieś opory, a wena przychodzi sama!

Jutro dokończę opowiadanie o naszej włóczędze po Marche, a dziś koniecznie muszę pokazać zdjęcia z wczorajszego wieczoru w teatrze! Tym razem marradyjscy artyści przygotowali spektakl improwizowany, garść scenek pisanych tym, co akurat w głowie. To był dopiero artyzm!

Oczywiście piękne są sztuki reżyserowane, nad którymi pracują rok albo dłużej, zachwycające są wtedy kostiumy i scenografia, ale jednak nieprzewidywalność i zaskoczenie jakie towarzyszą improwizacjom to coś wyjątkowego, coś co cenię sobie szczególnie, bo sama nigdy, przenigdy nie byłabym do tego zdolna! Patrzyłam na aktorów - nie aktorów, bo to przecież zwykli ludzie, z nieukrywaną zazdrością. Ja też chciałabym nabrać do siebie takiego dystansu, też chciałabym mieć w sobie tyle odwagi. Zachwycam się wciąż tym, że w Marradi tak bardzo kocha się teatr i sztukę generalnie, że tyle osób swój wolny czas poświęca scenie, że mieszkańcy zawsze mogą liczyć na odrobinę rozrywki, na niezbędną do życia dawkę sztuki.

Tomek siedział w loży i tęsknym spojrzeniem śledził grę aktorów, zaśmiewał się przy tym do rozpuku i klaskał entuzjastycznie. Odlicza czas, kiedy i on będzie mógł wstąpić do grupy Compagnia per non perire d'inedia.

Nic już nie piszę, bo znów mam wrażenie, że się powtarzam.

Bravi, bravissimi attori! Grazie della bellissima serata!