Florencja dosłownie pękała w szwach. Takich tłumów nie widziałam nawet w szczycie okresu bożonarodzeniowego. Zupełnie jakby wszyscy się zmówili i w ten ostatni dzień - dzień Epifanii - chcieli nacieszyć się światełkami i wszystkim co związane ze świętami na kolejne jedenaście miesięcy. Do tego trzeba jeszcze dodać wyprzedaże, które właśnie się rozpoczęły i mamy komplet!
Głównymi ulicami płynęły rzeki ludzi, mosty wyglądały tak, jakby oblazły je mrówki, a na Piazza della Signoria w czasie befanowego pokazu strażaków, zebrało się tylu gapiów, jakby miała wystąpić jakaś znana gwiazda.
- Vieni giù! Befana! Vieni giù! - krzyczała dziewczynka, którą ojciec trzymał na barana. - Befana buttati!
(chodź na dół! Rzuć się!)
Inny chłopiec tuż obok zachodził w głowę jak ci strażacy tam weszli i już miałam wyjaśnić, że tak naprawdę to barowy taras galerii Uffizi, ale z odpowiedzią pospieszyła mama chłopca.
- A jeśli spadnie? - dziecięcy głos za moimi plecami był bardzo zaniepokojony, a mnie uderzyło znów to, co wieczór wcześniej przed barem w Biforco. Włosi nade wszystko kochają swoje tradycje - szopka i Befana to duma narodowa. Na pokazie mikołajowym, który był przecież o wiele bardziej spektakularny, bo Mikołaj zjeżdżał aż z wieży Arnolfo, przyszło o połowę mniej ludzi. To Befana wypełniła po brzegi Piazza della Signoria, a te dziecięce okrzyki albo pełne przejęcia albo zagrzewające do zjazdu były wzruszające.
- To nowa comandane dei Vigili del Fuoco - objaśniał stojący obok mnie mężczyzna drugiemu, kiedy przed pokazem w Loggi dei Lanzi stanęło kilka osobistości i zaczęło przekazywać sobie mikrofon.
- Czyli comandanta - wtrącił drugi mężczyzna.
- Po raz pierwszy szefem strażaków jest we Florencji kobieta. Ja myślę, że to bardzo dobrze.
- Bardzo dobrze.
Podobała mi się ta rozmowa i ucieszył fakt, że Florencja umie wychodzić poza utarte schematy. Aż sprawdziłam kim jest nowa komendantka. Marisa Cesario pochodzi z Bari i pełni tę funkcję dokładnie od miesiąca.
Tak naprawdę naszym powodem zawitania znowu do Florencji nie była Befana, tylko ochota chłopców na kino. Kiedy oni podziwiali nowego Avatara - mnie by na taki film wołami nie zaciągnęli - my spacerowaliśmy po Florencji tym razem zupełnie bez celu. Tłum był niewyobrażalny, więc po spektaklu strażaków zaraz oddaliliśmy się w spokojniejsze rewiry.
Pogoda była bajeczna. Taka zima mogłaby trwać do wiosny! Nawet Włosi zdjęli czapki i porozpinali kapoty. Słońce znów weszło na scenę i po południu podarowało piękną złotą godzinę.
Udało się na sekundkę wściubić nawet nos do Santa Maria Novella, która czekała na mszę i blaskiem z otwartych wrót kusiła przechodniów.
Napatrzyłam się jeszcze raz na iluminacje, pożegnałam w duszy świąteczny czas i bardzo zmęczonym krokiem ruszyliśmy w stronę parkingu.
Dziękuję za zabawę w rozwiązanie wczorajszej zagadki. Oczywiście w rolę Befany wcielił się Tomek i był w tej roli fantastyczny. To też dlatego, że Tomka wolontariat to praca z dziećmi, więc maluchy nie są mu straszne - powiedziałabym nawet, że ma do nich świetne podejście. Dla mnie było to wzruszające, bo pokazało "cykl życia", niezwykłe koło... Jednego dnia wyciągasz małe łapki po skarpetę pełną łakoci, a chwilę później sam siedzisz z garbem, chustą na głowie i doklejonym nosem, a dzieci robią sobie z tobą zdjęcia. Czy potrzeba lepszych dowodów na wariacką galopkę czasu?
I tak oto budzimy się, a na świecie jest już 7 stycznia. Przed nami w najbliższych planach karnawał i oczekiwanie na wiosnę. Święta - przewspaniałe święta - są już historią. Dziś rano, kiedy kawa przyjemnie pyrkotała, ściągnęłam na dobry początek kalendarz adwentowy i zebrałam dekoracje z kuchni na jedną kupkę. Jak tylko skończę lekcje, rozprawię się z choinką. Nic a nic nie opadła, więc jest szansa, że główny korzeń nie był uszkodzony i że drzewko dołączy do innej choinki w ogrodzie przy świętej Barbarze.
Pięknego dnia!
BUTTARSI to znaczy RZUCIĆ SIĘ
bluzka: www.madame.com.pl
